Anastazja Ostrowska
patreon
Cdn... 🤭😍💭
🕑 Added 2025-08-10 12:00:01 +0000 UTCEng (polski poniżej)
As I get closer, the swing slows down, and its soft creaking fills the quiet around us. Anastazja looks up, and our eyes meet for a moment. She smiles gently, and I feel my heart start to beat faster.
“Beautiful day, isn’t it?” I say, trying to sound casual.
“Yeah, perfect for a walk,” she replies, gracefully stepping off the swing and adjusting her skirt.
Encouraged by her gesture, I ask, “Want to take a walk with me?”
She nods, and together we start walking along a path by the hill where the air smells fresh and floral. We talk about small things — the weather, the mountains, how sometimes it’s good just to stop and enjoy the moment.
Her voice is warm and soft, and I can’t stop sneaking glances at her — at the way the wind plays with her hair, the shine of the emerald band on her stockings, and her burgundy heels catching the sunlight.
Something begins to grow between us — a shy closeness, a gentle tension. When we stop at the edge of the hill, I look at her and say,
“I’m glad you’re here.”
Anastazja smiles wider, and there’s a sparkle in her eyes that promises more than words ever could.
Pl
Kiedy podchodzę bliżej, huśtawka zwalnia, a jej lekkie skrzypienie dopełnia ciszę wokół. Anastazja podnosi wzrok i nasze spojrzenia spotykają się na chwilę. Uśmiecha się delikatnie, a ja czuję, jak serce zaczyna bić szybciej.
– Piękny dzień, prawda? – zagaduję, próbując zabrzmieć naturalnie.
– Tak, idealny na spacer – odpowiada, zeskakując z gracją z huśtawki i poprawiając spódniczkę.
Zachęcony jej gestem, proponuję: – Chcesz się ze mną przejść?
Kiwnęła głową i razem zaczęliśmy iść ścieżką wzdłuż wzgórza, gdzie powietrze pachniało świeżością i kwiatami. Rozmawialiśmy o drobiazgach – o pogodzie, o górach, o tym, jak dobrze czasem po prostu zatrzymać się na chwilę.
Jej głos był ciepły i miękki, a ja nie mogłem przestać patrzeć na nią ukradkiem – na sposób, w jaki wiatr igrał z jej włosami, na połysk szmaragdowego paska na pończochach, na bordowe szpilki odbijające światło słońca.
Coś między nami zaczęło rosnąć – nieśmiała bliskość, delikatne napięcie. Kiedy zatrzymaliśmy się na skraju wzgórza, spojrzałem na nią i powiedziałem:
– Cieszę się, że tu jesteś.
Anastazja uśmiechnęła się szerzej, a w jej oczach pojawił się błysk, który obiecał więcej niż słowa.
Comments
Nicolas W.
What a nice continuation of story, and a beautiful photo series. 👍✨️🤍
